Bazı kitaplar bir olay anlatmaz; bir ruh hâlinin içinde dolaştırır insanı. Aramızdaki En Kısa Mesafe de öyle bir kitap. Okurken sürekli şu hissin içinde kaldım: Sanki biri yüksek sesle konuşmuyor ama zihninin içi açık kalmış ve ben o odalarda...
Sen benim diğer yarım artık anla..
"Çünkü bazı sevgiler, bazı insanlara ağır gelir."
seni sevmeyi durduramadım ...
Tek kelime Yeter. Ama Ya insan o kelimeyi bulamaz sa ?
Bugün içimde başka bir inanç var. Sessiz değil, derin. Kırılgan değil, köklü. İnanıyorum… İyilik kazanacak. Kötülük, kendi ağırlığı altında ezilmeye başladı. Cesaret sandıkları şey korkuya dönüştü. Ellerinde tuttuklarını sandıkları ipler, artık...
Pişman degilim çünkü kalbimin saf olduğunu bilivorum. Ben insanların köt nivetlerinden faydalanmak için yetiştirilmedim niyetim her zaman temiz olucak.
Kaldi işte; Çayımız bardakta, Çocukluğumuz sokaklarda, Mutluluğumuz kursağımızda, Sevdiklerimiz uzaklarda, Gülüşlerimiz fotoğraflarda... Nazım Hikmet
"Bu fâni alem için beklentiye giren kalbime de kırgınım...”
"Kıyıyı gözden kaybedecek cesaretiniz olana dek, yeni ufuklara doğru yüzemezsiniz." William Faulkner