“Herkes konuşur; ama insanı en çok, söylemedikleri yaralar.”

Bir insan, insanlara yardım ettikçe kendini mi kaybeder? Ben öyle hissediyorum. Sanki kendime yabancılaşıyorum. Seviyorum insanların sorunlarını çözmeyi, yaralarını sarmayı, dertlerini dinlemeyi, ruhunu sakinleştirmeyi. Ama omuzlarıma yüklenen o...

Bir insan, insanlara yardım ettikçe kendini mi kaybeder? Ben öyle hissediyorum. Sanki kendime yabancılaşıyorum. Seviyorum insanların sorunlarını çözmeyi, yaralarını sarmayı, dertlerini dinlemeyi, ruhunu sakinleştirmeyi. Ama omuzlarıma yüklenen o ağır ve sırlı yükler beni bana yabancılaştırıyor, ruhum boşlukta yüzmeye niyetleniyor. Çok yorgun hissediyorum. Biri de beni sarıp sarmalasa, yüklerimi bir an olsun unuttursa ve sonra kalbimi yakan alevi söndürse... Çok yorgunum... Kalbim için için ağlıyor ama yine kendine ağlıyor. Kimse duymuyor hıçkırıklarımı. Kimse duymuyor beni, kimse anlamıyor. Ben çok güçsüzüm, bilmiyorlar; sessizliğimin güvenine sığınıyorlar ve sonra beni içlerindeki yükleriyle yalnız bırakıp rahatlıyorlar. Ben ise her gün biraz daha kayboluyorum kimliğimde... Buna rağmen vazgeçebileceğim bir şey değil bu, isterseniz insanlık diyin isterseniz karakter diyin bu benim tek gerçekliğim ve yine kendimi bu şekilde var edebildiğim tek sığınağım. |𝓕𝒦

Doldurdum boşalttım yine eksik kalıyor Ah benim hayatım... Hiçbir yere sığmıyor..

Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde Oysaki seninle güzel olmak var Örneğin rakı içiyoruz, içimize bir karanfil düşüyor gibi Bir ağaç işliyor tıkır tıkır yanımızda Midemdi aklımdı şu kadarcık kalıyor. Sen karanfile eğilimlisin, alıp sana...

Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde Oysaki seninle güzel olmak var Örneğin rakı içiyoruz, içimize bir karanfil düşüyor gibi Bir ağaç işliyor tıkır tıkır yanımızda Midemdi aklımdı şu kadarcık kalıyor. Sen karanfile eğilimlisin, alıp sana veriyorum işte Sen de bir başkasına veriyorsun daha güzel O başkası yok mu bir yanındakine veriyor Derken karanfil elden ele. Görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle Sana değiniyorum, sana ısınıyorum, bu o değil Bak nasıl, beyaza keser gibisine yedi renk Birleşiyoruz sessizce. Yerçekimli Karanfil Edip Cansever

Depresyonda olup olmadığımdan emin değilim. Yani mutsuz değilim. Ama mutlu da değilim. Gün içinde espriler yapıp gülebiliyorum. Fakat bazı geceler yalnız kaldığımda nasıl hissedildiğini unutuyorum

:)🥀🍂

Sustu bu gece karardı yine ay kaldı geriye cevapsız sorular

İnsan bazen kırıldığından değil, hak ettiğini bulamadığından yorulur... 🥀

Umrumda hala memleket, gazeteler yalan yazar Düşünmek falan yasak Özgürlük hayal masal Bu yüzden hala karanlığım Kandıramıyo' beni pahalı kıyafetler Pahalı muhabbetler, pahalı palavralar!

"𝙃𝙞ç 𝙗𝙚𝙠𝙡𝙚𝙢𝙚𝙙𝙞ğ𝙞𝙣 𝙖𝙣𝙙𝙖 𝙜𝙚𝙡𝙚𝙣 𝙜ü𝙯𝙚𝙡 ş𝙚𝙮𝙡𝙚𝙧" 💞💓💗💖🤍💝🩷💕

Şu an kafamın içinde iki kişiyiz, birisi başarılı olmak mutlu olmak için çaba gösteriyor, birisinin hiçbir şeyden umudu yok hayatla bağlantısını kesmiş.

Geliyor ve bir şekilde hayatına giriyor. İzin almak yok, Kapıyı vurmak yok, Bir anda tam hayatının ortasında duruyor. O bunu öyle çok istiyor, Öyle 𝘦𝘮𝘪𝘯 görünüyor ki İnanıyorsun! İndiriyorsun zırhlarını. Sevmesine izin veriyorsun, Ve...

Geliyor ve bir şekilde hayatına giriyor. İzin almak yok, Kapıyı vurmak yok, Bir anda tam hayatının ortasında duruyor. O bunu öyle çok istiyor, Öyle 𝘦𝘮𝘪𝘯 görünüyor ki İnanıyorsun! İndiriyorsun zırhlarını. Sevmesine izin veriyorsun, Ve sevmeye… Sevdiriyor kendini, sonra gidiyor. Sanki orada olmayı en çok isteyen, O değilmiş gibi gidiyor. Bir şey söylemeden gidiyor. Ve arkasından sadece bakıyorsun. Niye gitti diye değil, Neden geldi diye kızıyorsun.

Ama kal diyemiyordu dilim, Kalsın istiyordum da Kalması için bir şeyler yapamıyordum. Gitti. Kaldım… Sevdim mi kendime soramadım, Korkularımdan mı soramadım, Yaralarımı mı saramadım? Bilmiyordum… Hem ne gerek vardı ki alışmaya Gitsin...

Ama kal diyemiyordu dilim, Kalsın istiyordum da Kalması için bir şeyler yapamıyordum. Gitti. Kaldım… Sevdim mi kendime soramadım, Korkularımdan mı soramadım, Yaralarımı mı saramadım? Bilmiyordum… Hem ne gerek vardı ki alışmaya Gitsin idi Gitsin… Basit bir gerçeğe inandım Döküldü dilimden kelimelerim Sevseydi gitmezdi…

Bütün ömrümce aradığımı bulduğumda Oturup ağlayacağım bir deniz kıyısında • Ataol Behramoğlu