Henüz inceleme eklenmemiş.
Bazen sana olan özlemim beni altüst ediyor [...] seni düşündüğümde ise çoğu zaman dişlerimi sıkıyorum.
Hayır, seninle yalnız kalmayı senin hayal ettiğin gibi hayal etmemiştim. İmkansızı istiyorsam, onu bütünüyle isterim. Tamamen yalnız, sevgilim, bu dünyada tamamen yalnız olmamızı, gökyüzünün altında tamamen yalnız olmamızı ve hayatımı, senin olan hayatımı, dikkat dağıtıcı unsurlardan uzak ve tam bir konsantrasyonla, sana odaklanarak yaşamayı istedim.
Öğrendiklerimi, okuduklarımı, yaşadıklarımı veya duyduklarımı, insanları veya olayları hatırlamıyorum; hiçbir şey yaşamadığımı, hiçbir şey öğrenmediğimi, aslında ortalama bir okul çocuğundan daha az şey bildiğimi ve bildiklerimin yüzeysel olduğunu, her ikinci sorunun benim için anlaşılmaz olduğunu hissediyorum. Bilinçli düşünme yeteneğim yok; düşüncelerim duvara çarpıyor. Şeylerin özünü tek başına kavrayabiliyorum, ancak tutarlı, kesintisiz düşünme yeteneğim yok. Doğru düzgün bir hikaye bile anlatamıyorum; aslında, neredeyse konuşamıyorum bile.
İnsanları ya oldukları gibi kabul etmek ya da oldukları gibi bırakmak gerekir. Onları değiştiremeyiz, sadece dengelerini bozabiliriz. Sonuçta insan, tek tek parçalardan oluşmaz ki, tek bir parçası çıkarılıp yerine başka bir şey konulabilsin.
Sizi acı çektirmek kesinlikle niyetim değildi, ama yine de acı çektirdim; elbette sizi acı çektirmek asla niyetim olmayacak, ama her zaman acı çektireceğim.
Sen aynı anda kalbimin hem sükuneti hem de karmaşasısın; bu haldeyken kalbimin nasıl attığını bir düşün.