Yine gamda gördüm zülfü siyahı Gülmedi sevdiğim bilmem nedendir Aklım aldı ahvalımı sormadı Sormadı sevdiğim bilmem nedendir Bu güzeldir bu işlerin sebebi Alnında gördüğüm nur-u habibim Yarama bir merhem çalmadı Çalmadı sevdiğim bilmem nedendir Bu güzeli aşıklardan sorarım Bugün dünya, ahireti ararım Aşkından kalmadı sabr-ı kararım Kalmadı sevdiğim bilmedim Emrahi der aklım başımdan gitti Sağlığımda beni divane etti Cenazen kılarım diye ahd etti Kılmadı sevdiğim bilmem nedendir
İnsan, insana dua eder, şiir yazar, çay demler, kalp kırmakta neyin nesi 😉
Cahit Zarifoğlu’nun dediği gibi; Bir duruşu olmalı insanın; Bir bakışı, Bir anlayışı, Bir aşkı, Bir davası olmalı..
Mutlu edeni mutlu et; HAKKI’dır.. Üzeni ise terk et; HAKKINDIR..
"Manaya bakmayı bilmemişse göz, Güzel de bir, çirkin de.. Vicdan yoksunuysa eğer insan, Zalim de bir, âlim de."
“İnsan insandan vazgeçmez azizim.. İnsan insana yüklediği mânâdan vazgeçer.. "Farkın yokmuş kimseden.. ben farklı bakmışım bilmeden…!" der.. Ve gider... İnsan insandan gider..!”
Anlaşıldığın yer, iyileştiğin yerdir..
Söz insana, insan söylediği söze yakışmalı.. Söz var İNCİ’DİR, söz var İNCİ’TİR..
Gün ağarınca boynum bükülür Dalarım uzaklara gönlüm sıkılır Gün ağarınca boynum bükülür Dalarım uzaklara gönlüm sıkılır Sorma ne haldeyim Sorma kederdeyim Sorma yangınlardayım zaman zaman Sorma utanırım Sorma söyleyemem Sorma nöbetlerdeyim başım duman
Saçlarında rüzgarları bulduysam Gözlerinde yağmura dokunduysam Yakınım sen uzağım sen olduysan Sana olan sevdamdandır bilesin Yakınım sen uzağım sen olduysan Sana olan sevdamdandır bilesin Dağlarını yol edip yürüdüysem Tuzunu yarama merhem bildiysem Yollarına milyon kere öldüysem Sana olan sevdamdandır bilesin
