Adil Alan

Karanlık, okyanusu öptüğünde oluşan sis, o öpücüğün buğusudur.

Işık, kendini kutsal sananların silahıdır; karanlık, vicdanı olanların sığınağı

Ben herşeyi tek şekilde yaparım, o da sonuna kadar

Okyanus, karanlığın aynasıydı; her dalgasında onun yalnızlığını yankıladı. Ve karanlık, ışığa değil… ona âşık oldu. 🌑🖤 🌊

Bir zamanlar ışığa inandım, ta ki karanlığın adaletini görene dek

Işığın saltanatı altında ruhlar çürürken, karanlık sessizce adaleti biçer

Karanlık merhametle sarar kalpleri; ışık ise kibriyle yakar masumları

Karanlığın çocukları dua etmez; onlar sessizce savaşır, ışığın zehrini toprağa gömer