“Elinden alınan şey bir makam ya da bir ünvan değildir; insanın kendine duyduğu güvendir. Çünkü insan, kendine inanmayı yitirdiği anda her şeyini yitirir.” Bir çöküşün öyküsü
“Gün eksilmesin penceremden, Çalıştıkça açılsın alnım. Güneş doğsun üstüme üstüme, Karanlıklar dağılsın.” Cahit Sıtkı Tarancı
Eşin var, âşiyânın var, bahârın var ki beklerdin; Kıyâmetler koparmak neydi ey bülbül, nedir derdin? Hayır, mâtem senin hakkın değil… mâtem benim hakkım; Asırlar var ki aydınlık nedir, hiç bilmez âfâkım. Mehmet Âkif Ersoy –...
Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim; Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları! Islak bir yorgan gibi, sımsıkı bürüneyim; Örtün, üstüme örtün, serin karanlıkları.
Bülbülün sesi, gülü aramaya başladığında güzelleşirmiş.
Erich Fromm’a göre aşk, insanın başına gelen bir hâl değil, öğrenilen ve emek verilen bir yetidir. Aşkı merkeze koyup onu hayatın anlamı hâline getiren anlayış, aslında sevmeyi değil, sevilmeyi arzulayan pasif bir beklentiyi yüceltir. Fromm, insanın...
Bir çocuk dağlara doğru bağırır. Dağlar aynı sesle karşılık verir. “Baba, bu kim?” diye sorar. Babası gülümser: “Bu sensin” der. “Ne söylersen, onu duyarsın. Dağlar değil, hayat yankı verir.”
Bu sayfayı daha yeni keşfettiğim için şu an sadece okuyucu konumundayım ama yazarız biz de bir şeyler 🌝
