Sen benden alınırken “onu almayın bari” dediğimi hatırlıyorum. Bana “asıl onu alıyoruz. ” dediler. Kimse benim kaşlarımı çatışıma bakmadı. Çünkü bilirsin, üzülünce kaşlarımı çatarım, bu benim gözlerimin doluş şeklidir, yaşsız. Sen kayboldun... Ben...
Sen benden alınırken “onu almayın bari” dediğimi hatırlıyorum. Bana “asıl onu alıyoruz. ” dediler. Kimse benim kaşlarımı çatışıma bakmadı. Çünkü bilirsin, üzülünce kaşlarımı çatarım, bu benim gözlerimin doluş şeklidir, yaşsız. Sen kayboldun... Ben kayboldum... bir süreliğine iki farklı şehir de kayboldu benim için. Dünyada ne sen kaldın ne ben ne de yaşadığımız şehirler. Nüfus milyonlarca azaldı, şehirlerle birlikte içindeki insanları da yok etti bilinç altım., inanabiliyor musun? iyi olmadığımı kimseye kabul ettiremedim. Kötü hissettiğime kimseyi inandıramadım. Kolumu çarptım kapıya, acıdığını kimseye kanıtlayamadım. Keşke hislerin rengi olsaydı, rengimin değişimini görür inanırlardı bana, ama en çok sen inanırdın. Ve şimdi sen de yoksun. Artık kimse inanamaz...
