Sinem Doğan

Olmamasına razıyım, Oluyormuş gibi olmasın yeter. Franz Kafka

Son kez elini ver bana heyecanını duyayım sonsuzluk içinde kaybolayım yokluğunda. Küçük kalbim büyük umutlar bağladı yüreğine hemde bu zamanda ve bu karanlık çağda. Sevilmek yetmedi sana...

İmkansız olanı seçiyor insan çünkü hiç kolay olmadı sevmek...

Bir yüz, iki çift göz beşer insan bundan mı ibaret? Ruhunun derinliklerine iniyorum insanın, bilmeden sürükleniyorum. Meşakkatli bir yok benimki bu cevheri kim anlayabilir ki yormayın beni, ben seçmiyorum ki.

Hikayemdeki öznem sensin ama senin dünyanda ben hiç var olmamış gibiyim. Benim için değerli olan benim duygularım sen bilmezsin.

Öyle bir elini bırakıyorlar ki ayağa kalkman gerektiğini güçte olsa anlıyorsun. Sonra o bıraktıkları eli yeniden tutmak istiyorlar ve bu delilik.

Bugün seni dinlemek isterim. Sen anlatmadın kendini. Peki konuşmayalım öyleyse yarında ben seni dinlemek isteyecek gayrette bulamayabilirim kendimi...

Hani yaz aşkları çabuk biter derlerdi ya mevsim kış değil mi? Hani huzurum derdin. Bizden kaçtın sen kendinden. Şimdi kapat gönlünün kapısını kolayı değil zor olanı seçtin sen, tıpkı kalmayı değil gitmeyi seçenler gibi...

Sevginin bana ne demek olmadığını hatırlattığın için sonsuz teşekkürler...

Bugün susmanız için konuşanlar yarın konuşmanız için af dileyeceklerdir.

Çok mutlu olduğunuz bir anda dünya başınıza yıkılmış olabilir, rüzgar karşısında savrulmamak için cepleriniz dolu olsun hayat adına...

Kendi gerçekliklerimle sizin sahteliklerinizle savaşamam...