Sabahattin Ali 'nin "sessiz sedasız bir köşeye çekilip yaşamak lazım" dediği yerdeyim.
Gururun pusu kurduğu bir Şubat gecesinde, gitmenin gerçeği soğuk ve keskindi. AYZ
Sesimi duyurmam gerek bu gece Şiddet gören bütün sessiz kadınların diliyim Derviş değil abayım Pamuk tarlasında çabayım Şehrin ağazı bilmem belki kabayım Ama yalan söz demem, bırakın öyle kalayım Bu gece kırsalım, bu gece üç kuruşla Çocuk okutan emekçi bi' babayım
Belki çoğu hikâyesini yarım bıraktı ama sen daha hikâyenin en başındaydın, ve öylece bırakıp gittin senle bir çok hayalin peşinden birlikte koşucaktık, şimdi hiç bir mazereti olmayan bu gidişini ne diye yuturayım kendime 2 yıl bitti nasıl alışılır...
Kıymet, değer sessizce taşınan ahlâktır.
Vermek istemeseydi, istemek vermezdi...
Her kayıp bir emanetin iadesiydi; biz sadece çok acıttığını gördük.
Bir garip aşık vardı Bir düğün günü vardı Gilen mahşere kaldı O sevda (o sevda) Dağlara yazdık ne fayda Yollara yazdık ne fayda Kaldı betonlar altında O sevda (o sevda) Bizim aşkımız nazar oldu Büyülere bastık mezar oldu Anlatmayayım ağlarsın Duanın gönlüne dert kaldı
